Οι κακώσεις της σπονδυλικής στήλης συμβαίνουν μετά από πτώσεις από ύψος ή τροχαία ατυχήματα, σε όγκους ή οστεοπόρωση. Αφορούν όλες τις μοίρες της σπονδυλικής στήλης, την αυχενική, θωρακική και οσφυϊκή.

Αντιμετώπιση σε πρώιμο στάδιο

Ένας ασθενής με κάκωση στη σπονδυλική στήλη αρχικά αντιμετωπίζεται με ακινητοποίηση, για να σταθεροποιηθεί η σπονδυλική στήλη και να μην επιδεινωθεί η κάκωση. Αυτό γίνεται με κολλάρο (στις κακώσεις αυχένα) ή και με ειδικό άκαμπτο φορείο (σε πολυτραυματίες).

Μεταφορά στο νοσοκομείο – Εξετάσεις – Διάγνωση

Ακολουθεί η άμεση μεταφορά στο Νοσοκομείο όπου μετά την κλινική και νευρολογική εξέταση και τον απεικονιστικό έλεγχο (ακτινογραφίες, αξονική τομογραφία, μαγνητική τομογραφία) θα τεθεί η τελική διάγνωση. Ανάλογα με το μηχανισμό και τη βαρύτητα της κάκωσης, μπορεί να εμφανιστούν κατάγματα στους σπονδύλους (συμπιεστικά , εκρηκτικά ή διαχωριστικού τύπου), εξαρθρήματα, δηλ. μετατόπιση ενός σπονδύλου λόγω βλάβης σε συνδέσμους ή αρθρώσεις, ρήξη μεσοσπονδυλίου δίσκου, που θα έχει ως αποτέλεσμα τα συμπτώματα της δισκοκήλης, θλάση (δηλ. αιμορραγία) μέσα στο νωτιαίο μυελό, κακώσεις σε μεμονωμένα νεύρα, κακώσεις στα αγγεία που συνορεύουν με τη σπονδυλική στήλη, π.χ. κάκωση της σπονδυλικής αρτηρίας στον αυχένα.

Αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση είναι συντηρητική ή χειρουργική. Στη συντηρητική ανήκει η ακινητοποίηση (μπορεί να είναι με κολλάρο, με θωρακο-οσφυϊκό κηδεμόνα κ.λπ.) και η φαρμακευτική αγωγή (κορτιζόνη, παυσίπονα). Στη χειρουργική θεραπεία ανήκει η σταθεροποίηση π.χ. με σπονδυλοδεσία και η αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού και των νευρικών ριζών που δέχονται πίεση.

Δημήτριος Π. Δόβρης
Ορθοπαιδικός Χειρουργός
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών